Eetdagboek,  what I eat in a....

Zo at ik als vrijwilliger in Uganda

Als kind wilde ik altijd al “de arme kinderen in Afrika” helpen en daar een periode wonen en werken. In 2014 kreeg ik de kans deze droom te verwezenlijken en dat veranderde mijn perspectief voorgoed!

Minor in Uganda

In het tweede jaar van mijn studie werd mij verteld dat wij als drama therapeuten onze minor konden doen in het buitenland. Je kon hierbij kiezen om in het buitenland te studeren of een (extra therapie-)stage te doen (in het derde jaar hadden we namelijk onze therapie-stage, de belangrijkste stage van onze studie en die MOEST in Nederland worden gedaan).

In eerste instantie leek het mij gaaf om in Engeland te studeren, maar al snel bleek dat de vakken die ze hadden niet binnen mijn interesses lagen…
Al snel schoof ik dat plan van de baan en wilde ik ergens vrijwilligers werk gaan doen, de vraag was alleen waar… Na wat speurwerk kwam ik op de website van de SIW (no spon) een betaalbare en toegankelijke website voor vrijwilligerswerk in het buitenland. Bij mijn eerste gesprek met hen werd mij de vraag gesteld: “Vind je het ook goed als we kijken naar andere continenten dan Europa?” Ik ging akkoord, zolang het maar betaalbaar EN een Engels sprekend land was.

Project in Uganda

Uiteindelijk kreeg ik via de mail een aantal opties waaronder een project in Uganda waar ik opslag verliefd op werd. Doormiddel van theater zal ik aan de slag mogen met kinderen die door HIV en AIDS op straat zijn komen te leven…. Wat ik begreep van het project was dat zij hen opvingen en spelenderwijs les gaven… Na een snelle berekening kwam ik tot de conclussie dat 4 maanden Uganda mij net zoveel geld zou kosten als 4 maanden Engeland. Het ticket was dan wel duurder, maar het leven daar was mega goedkoop!!

Regelen!!

En dus besloot ik ervoor te gaan!! Wat overigens heel veel regelwerk kostte. Ik moest geld sparen, wat ik onder andere deed door mijzelf te laten sponsoren bij mijn eerste 10 km run… Kreeg via school EN via de vrijwilligers organisatie heel veel info over wonen en werken in het buitenland en dan vooral specifiek gericht op Uganda. Schreef een plan voor de examencommissie hoe ik in hemelsnaam mijn punten bij elkaar zal sprokkelen die 4 maanden, boekte een ticket, kocht een berg handpoppen voor de kinderen en vertrok in Augustus 2014 om daar mijn avontuur aan te gaan.

Aankomst…

Aangekomen in Uganda kreeg ik een super duidelijk welkomst praatje door de organisatie daar. Ik kreeg 3 dagen een soort workshop om echt de cultuur te leren kennen, maar door mijn school en de vrijwilligersorganisatie in Nederland wist ik gelukkig al heel veel, ach wat zal ik zeggen beter te goed voorbereid dan helemaal niet…

Echter was 1 ding toch niet helemaal wat ik had verwacht: Mijn project..
Ik ging namelijk niet met kinderen werken die HIV en AIDS hadden… Althans een aantal van hen had het wel, maar mijn hoofdtaak was: jongens van de straat houden om hen les te geven.

Het project was gericht op kinderen met HIV en AIDS, maar uiteindelijk bleek dat zij hen slecht konden bereiken. Vandaar dat ze zich vooral op 12 tot 18 jarige jongens richtte die weggevlucht waren van huis omdat ze daar niet goed werden behandeld. Deze jongens sliepen en leefde voornamelijk op straat. In de sloppenwijken van Uganda gingen wij opzoek naar deze jongens (met de jongens die bij ons al bekend waren) en brachten ze naar ons project. Daar gaven we les en speelde we met hen, ook kregen ze bij ons te eten.

Het project KAYDA werd gerund door veel lokale socialworkers en aangevuld door 2 a 3 buitenlandse vrijwilligers. Op hetzelfde terrein zat een school waar KAYDA goed mee samenwerkte. Vanuit de school mochten wij lesstof gebruiken om zo de jongens het een en ander te leren.

Vrijheid

Het project liet me vrij om mijn lessen zo in te vullen als dat ik dat zelf wilde. We lieten ook vaak de jongens bepalen wat ze wilde leren. Ze kwamen vooral voor elkaar, voor het eten en voor de veilige haven. Het was altijd weer de vraag hoeveel jongens er zouden komen op een dag, vandaar dat geen dag hetzelfde was. Ik heb misschien mijn handpoppen mee naar huis moeten nemen, maar ik nam ook zeker een enorme bak aan ervaring mee!!

Ugandees Eten.

Terwijl ik dit typ merk ik weer hoe enthousiast ik wordt en ik kan nog pagina’s vol typen met mijn ervaring. Maar dat heb ik destijds al gedaan… Toen heb ik elke week een blog bij gehouden. Mocht je het interessant vinden ga ze dan zeker lezen op mijn mega mooie wordpress website hahha!! Voor nu zal ik zeggen: Check vooral de video als je wilt weten hoe ik die week heb gegeten…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *